Ο ρόλος των βαλκανικών και των παρευξείνιων χωρών στην αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη

Με αφορμή την έναρξη της Συνόδου για την κλιματική αλλαγή, στο Μεξικό, δημοσιεύουμε άρθρο του

Δρ. Ευάγγελου Σίσκου , Καθηγητή  Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Τμήματος Διεθνούς Εμπορίου, ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας

«Στις αρχές του 1990, κατέστη προφανές ότι η αύξηση της ανθρωπογενούς ρύπανσης στην ατμόσφαιρα από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα οδηγήσει στην εντατικοποίηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και τελικά σε μια πλανητική περιβαλλοντική καταστροφή. Στη Διακήρυξη του Ρίο ντε Τζανέιρο, η ασφάλεια του περιβάλλοντος έχει αναγνωριστεί ως η πρώτη προτεραιότητα της διεθνούς κοινότητας και υιοθετήθηκε στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, στις 14 Ιουνίου του 1992  με την συμμετοχή ηγετών από 179 χώρες. Το τελικό κείμενο της Διάσκεψης Κορυφής του Ρίο «Ατζέντα για τoν ΧΧΙ αιώνα» καθόρισε την αειφόρο ανάπτυξη ως παγκόσμια επιταγή και παρουσίασε τις βασικές κατευθύνσεις της διεθνούς συνεργασίας για την επίτευξη της αρμονίας μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και τη διατήρηση του οικοσυστήματος. Η διάσκεψη υιοθέτησε τη Σύμβαση Πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, η οποία καταγράφηκε ως η πιο σημαντική θεσμική αρχή των «κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών των συμβαλλομένων μερών» (άρθρο 4) για να διασφαλίσει τη μείωση των συγκεντρώσεων αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μέχρι το επίπεδο, που θα απέτρεπε την επικίνδυνη ανθρωπογενή παρέμβαση στο κλιματικό σύστημα.


Μέχρι την 1 Οκτωβρίου του 2010 η Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών επικυρώθηκε από 194 χώρες. Οι ειδικές υποχρεώσεις των συμβαλλομένων μερών στη Σύμβαση για τη μείωση των ανθρωπογενών εκπομπών είχαν καταγραφεί το 1997 στο Πρωτόκολλο του Κιότο, σύμφωνα με το οποίο 39 βιομηχανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων όλων των μελών της ΕΕ-15, πρέπει μέχρι το 2012 να  μειώσουν τις συνολικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 5,2% σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Το Πρωτόκολλο υπέγραψαν και οι πέντε χώρες – μέλη του οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ) – Βουλγαρία, Ελλάδα, Ρωσία, Ρουμανία και Ουκρανία. Ωστόσο, σήμερα μεταξύ των μεγάλων βιομηχανικών χωρών, που μπόρεσαν να υλοποιήσουν την υποχρέωση αυτή, είναι μόνο η Ουκρανία και η Ρωσία, ενώ οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην Ιαπωνία αυξήθηκαν κατά 18,4%, ενώ στις ΗΠΑ κατά 31,5% .

Η ευελιξία των μηχανισμών του Κιότο επιτρέπει σε κάθε χώρα να αναπτύξει μια εθνική στρατηγική για τον έλεγχο και τη μείωση των εκπομπών με το χαμηλότερο δυνατό κόστος και το κεντρικό στοιχείο των μηχανισμών αυτών είναι η παροχή πρόσβασης στα υποκείμενα της οικονομικής δραστηριότητας στους διεθνείς χρηματοδοτικούς πόρους μέσω της πώλησης των ποσοστώσεων για τη ρύπανση της ατμόσφαιρας .

Η Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή τέθηκε σε ισχύ το 1994 και το πρωτόκολλο του Κιότο  το 2006, (έως τότε είχε  κυρωθεί από 173 χώρες, συμπεριλαμβανομένων όλων των βιομηχανικών εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες). Είναι σαφές ότι τα πιο αποτελεσματικά προγράμματα για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου θα πρέπει να διενεργούνται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο, από τις χώρες, που είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές  της ατμόσφαιρας με εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Το μέγεθος των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, φθάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα προ της κρίσης του 2007, αυξήθηκε περισσότερο από 75% σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Καθίσταται σαφές ότι οι υποχρεώσεις των συμβαλλομένων μερών της Σύμβασης Πλαισίου του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές δεν πρόκειται να υλοποιηθούν εντός του συμφωνημένου χρονικού πλαισίου του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Η αύξηση του όγκου των μη προσροφημένων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες διενεργείται εντατική αποψίλωση των δασών .

Ένας από τους κύριους λόγους της συνέχισης της επικίνδυνης αύξησης των παγκόσμιων  ανθρωπογενών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα είναι η καταστροφική θέση της Κίνας, της Ινδίας  και άλλων αναπτυσσόμενων χωρών, που αρνούνται να αναλάβουν δεσμευτικές υποχρεώσεις για τη μείωση των εκπομπών. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών πιστεύουν λανθασμένα ότι η συσσώρευση αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα είναι συνέπεια της υπερβολικής εκβιομηχάνισης των πλούσιων χωρών και ως εκ τούτου μόνο οι χώρες με υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα θα πρέπει να φέρουν την πλήρη οικονομική ευθύνη για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή το Δεκέμβριο του 2009 στην Κοπεγχάγη οι αναπτυσσόμενες χώρες για να προστατεύσουν τη θέση τους και πάλι πρόβαλαν το επιχείρημα, ότι τα επιτρεπόμενα για τις βιομηχανικές χώρες ιστορικά καθιερωμένα επίπεδα των κατά κεφαλήν εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα  (δείκτης ЕРС) είναι πολύ υψηλότερα από ό,τι στις  αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες κατά τη γνώμη των τελευταίων είναι άδικο. Με μια πρώτη ματιά το επιχείρημα αυτό φαίνεται λογικό. Η ποσότητα των κατά κεφαλήν εκπομπών  στις αναπτυγμένες χώρες είναι υψηλότερη από ό, τι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα..

Χρησιμοποιώντας όμως τη μονάδα μέτρησης εκπομπών ανά μονάδα εδαφικής έκτασης (IE)[1] ,  μπορούμε  να αποφύγουμε την παρερμηνεία για τη μείωση των εκπομπών στις χώρες, όπου η αύξηση του πληθυσμού υπερβαίνει το ποσοστό της παραγωγής ρύπανσης. Για παράδειγμα στη Νότιο Αφρική το 2000 η ποσότητα των εκπομπών και η ένταση της ρύπανσης αυξήθηκαν κατά 13% σε σύγκριση με το 1990, αν και ο δείκτης ЕРС μειώθηκε κατά 11%, διότι κατά τη διάρκεια  της περιόδου αυτής ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά μέσο όρο 2% ετησίως.

Πριν από  την παγκόσμια κρίση η Σιγκαπούρη με εδαφική έκταση 632 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 4,2 εκατομμύρια ανθρώπους παρήγαγε 62,5 εκατομμύρια τόνους εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ποσό, που  είναι μεγαλύτερο από ό,τι παρήγαγαν μαζί η Αλβανία, η Αρμενία, η Βουλγαρία, η Γεωργία και η Μολδαβία, σε έδαφος  276.950 τετραγωνικών χιλιομέτρων και με συνολικό πληθυσμό 25 εκατομμύρια ανθρώπους . Λόγω της εξαιρετικά υψηλής πυκνότητας του πληθυσμού (6.660 άτομα ανά τ. χλμ.) οι κατά κεφαλήν εκπομπές στη Σιγκαπούρη, που είναι ЕРС = 12,5 τόνους ανά άτομο, το 2007 υπερέβησαν το μέσο όρο του παγκόσμιου ЕРС = 4,3 τόνους / άτομο κατά 2,9 φορές. Λόγω της συγκέντρωσης της παραγωγής σε μία  μικρή εδαφική έκταση, η ένταση των εκπομπών ανά μονάδα εδαφικής επιφάνειας ανήλθε στη  Σιγκαπούρη στο IE = 98.892 τόνους / τετρ.χιλ., δηλαδή πάνω από 460 (!) φορές υψηλότερη από το μέσο διεθνές επίπεδο. Ωστόσο η Σιγκαπούρη ως ο παγκόσμιος ηγέτης στην ένταση των εκπομπών ανά μονάδα έκτασης δεν ανέλαβε καμία δέσμευση για τη μείωση των εκπομπών βάσει του Πρωτοκόλλου του Κιότο.

Για λόγους σαφήνειας αναφέρουμε ότι το Κατάρ και η Σιγκαπούρη ξεχωριστά παρήγαγαν  περισσότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τη Σερβία και την Κροατία μαζί, σε έδαφος 144.901 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 12 εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ η ένταση των εκπομπών ανά μονάδα επιφάνειας στη Σερβία ή στην Κροατία υπερέβη τον παγκόσμιο μέσο επίπεδο λιγότερο από δύο φορές.

Ο βαθμός διαφοροποίησης της ευθύνης  κάθε χώρας για την παγκόσμια ρύπανση θεωρώ ότι πρέπει να υπολογίζεται σύμφωνα με το βαθμό της υπέρβασης της ποσότητας των παραγόμενων εκπομπών στο έδαφος της σε σχέση με το μέσο διεθνές επίπεδο. Η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα εμφανίζεται όταν σε μια δεδομένη χώρα,  οι παραγόμενες εκπομπές ρύπων δεν προσροφώνται  πλήρως από τις διαθέσιμες πράσινες ζώνες. Η εφαρμογή του δείκτη IE, ως αρχική μονάδα για τον υπολογισμό των ποσοστώσεων στα δικαιώματα εκπομπών, θα βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των διεθνών μηχανισμών της κλιματικής αλλαγής.

Όπως έδειξε η υλοποίηση έργων του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για τον περιορισμό των εκπομπών στην Μπουρκίνα Φάσο (Ενέργεια για την Αειφόρο Ανάπτυξη) και την Κόστα Ρίκα (εμπόριο πιστοποιημένων πλεονασμάτων διοξειδίου του άνθρακα μέσω του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης), το ελάχιστο κόστος για τη μείωσης των εκπομπών ενός τόνου διοξειδίου του άνθρακα είναι 8,3 έως 10  δολάρια ΗΠΑ. Οι εμπειρογνώμονες της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμoύν ότι το μέσο κόστος μείωσης των εκπομπών στις χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) είναι  23 δολάρια ΗΠΑ ανά τόνο, ενώ ο αρχικός όγκος της αγοράς εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών μετά την έναρξη ισχύος του Πρωτοκόλλου του Κιότο ήταν 11,5 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.

Στον πίνακα που ακολουθεί αποτυπώνονται τα αποτελέσματα υπολογισμού της πλεονάζουσας ποσότητας διοξειδίου του άνθρακα στις δώδεκα χώρες του οργανισμού της Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ) και τις πέντε χώρες μέλη της Διαδικασίας οικονομικής συνεργασίας στην Νοτιοανατολική Ευρώπη (Διαβαλκανική-SEECP). Για το οικολογικό ασφαλές, ως βασικό διεθνές επίπεδο μέτρησης λαμβάνεται η μέση παγκόσμια  ένταση των εκπομπών του 1980, ίση με  102 τόνους / τετρ. χιλ. και  η αποδεκτή ικανότητα προσρόφησης (δέσμευσης) των κωνοφόρων και μεικτών δασών είναι ίση με τους 1500 τόνους CO2/ τετρ. χιλ..

Οι υπερβάλλουσες ανθρωπογενείς εκπομπές  διοξειδίου του  άνθρακα (CO2)

στις βαλκανικές και παρευξείνιες χώρες  το 2007


Χώρα

Υπερβάλλουσες εκπομπές CO2 σε

εκατ. τόνους

Αλβανία

-10,9

Αζερμπαϊτζάν

15,0

Αρμενία

-3,1

Βοσνία-Ερζεγοβίνη

-22,4

Βουλγαρία

22,4

Γεωργία

-39,2

Ελλάδα

26,5

Κροατία

-14,4

Μαυροβούνιο

-4,6

Μολδαβία

0,4

Ουκρανία

137,1

ΠΓΔΜ

-4,5

Ρουμανία

-25,9

Ρωσική Ομοσπονδία

-12.384,5

Σερβία

-25,7

Σλοβενία

-5,8

Τουρκία

52,9

Σημείωση. Η αρνητική τιμή δηλώνει ότι μια χώρα μπορεί να προσροφήσει τις εκπομπές CO2 από άλλες χώρες.

The World Bank. World Development Indicators database (1989 – 2009).


Όπως φαίνεται από τον πίνακα, σε γενικές γραμμές, οι χώρες των Βαλκανίων και της ΟΣΕΠ όχι μόνο προσροφούν (δεσμεύουν) πλήρως τις δικές τους εκπομπές, αλλά θεωρούνται «καθαριστές των ξένων» εκπομπών ρύπων που πέφτουν στο έδαφός τους, λόγω της κυκλοφορίας της ατμόσφαιρας του πλανήτη. Όλες οι βαλκανικές και παρευξείνιες χώρες μπορούν να προσροφήσουν  επιπλέον 12,3 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα από άλλες χώρες. Η Ελλάδα όμως οφείλει να καταβάλει σε άλλη βαλκανική και παρευξείνια χώρα για τις πρόσθετες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα  (με κόστος μείωσης των εκπομπών 8,3 $ ανά τόνο) 212  εκατ. δολάρια ΗΠΑ.

Η έναρξη ισχύος του Πρωτοκόλλου του Κιότο άνοιξε για τις βαλκανικές  και οι παρευξείνιες χώρες την πρόσβαση σε μια νέα πηγή πόρων οικονομικής ανάπτυξης, μέσω της πώλησης στις αναπτυγμένες χώρες των ποσοστώσεων για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα  αλλά και της συμμετοχής σε κοινά κοινοτικά περιφερειακά προγράμματα, που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ σύμφωνα με τους μηχανισμούς του Κιότο.

Η Ρωσία στην τεράστια έκτασή της, που καλύπτεται από δάση, προσροφά σχεδόν το 50% των παγκόσμιων εκπομπών CO2 και δικαιωματικά μπορεί να απαιτήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως ως χρηματική αποζημίωση από τις χώρες ρυπαντές.  Οι βαλκανικές χώρες στην επικράτειά τους προσροφούν πλήρως τις δικές τους εκπομπές CO2, εξασφαλίζοντας παράλληλα την εξουδετέρωση των καθ’ υπέρβαση εκπομπών της Ελλάδας και της Τουρκία, καθώς και των 92 εκατομμύριων τόνων «ξένων» εκπομπών, που αντιστοιχούν στο 86% των υπερβαλλουσών εκπομπών του βιομηχανικού γίγαντα όπως η Γαλλία.

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι στις Βαλκανικές χώρες, εκτός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης,  διαδικασίες αποψίλωσης των δασών δεν παρατηρούνται. Επιπλέον η μέση ετήσια αύξηση των εκτάσεων δασών και θάμνων εξαιτίας των νέων δενδροφυτεύσεων κατά την περίοδο 1990 – 2005 κυμάνθηκε από 0,1% στην Κροατία έως 0,4% στη Σερβία, στη Σλοβενία και στο Μαυροβούνιο. Πρωτοπόρος στην αποκατάσταση χώρων πρασίνου, με ετήσιο ρυθμό 0,9% είναι η Ελλάδα, γεγονός που θα επιτρέψει στο άμεσο μέλλον να αποκτήσει συντελεστή δασικής έκτασης στο 0,4 με αποτέλεσμα τον παντελή εκμηδενισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στην επικράτειά της.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, οι βιομηχανικές χώρες δε θα μεταβιβάσουν  τις δαπανηρές καινοτόμες τεχνολογίες εξοικονόμησης ενέργειας και τον εξοπλισμό δωρεάν, οπότε οι χώρες με χαμηλά εισοδήματα θα αναγκαστούν να τα αγοράσουν.   Στο άμεσο μέλλον αυτό δεν είναι εφικτό, δεδομένου ότι η καταπολέμηση της φτώχειας θα παραμείνει για πολύ καιρό ως η πρώτη προτεραιότητα των αναπτυσσόμενων χωρών, συνεπώς η αναδάσωση είναι τώρα σχεδόν η μόνη οικονομικά προσιτή γι’ αυτές λύση, για την εξουδετέρωση  του αυξανόμενου όγκου των εκπομπών του  διοξειδίου του άνθρακα. Τα προγράμματα για τη διατήρηση και την αποκατάσταση των δασών χρήζει δημόσιας υποστήριξης σε οποιαδήποτε χώρα. Οι οικολογικά μη ευημερούσες χώρες της ΕΕ είναι η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Γερμανία και η Βρετανία, λόγω της έλλειψης μεγάλων κενών περιοχών και δεν είναι σε θέση να αυξήσουν σημαντικά το προσροφητικό δυναμικό των χώρων πρασίνου τους. Οι χώρες αυτές θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την υλοποίηση των δεσμεύσεών τους για μείωση των εκπομπών μέσω της χρηματοδότησης προγραμμάτων αναδάσωσης στις βαλκανικές και παρευξείνιες χώρες. Η ΕΕ θα μπορούσε επίσης να εκπληρώσει μέρος των υποχρεώσεών της βάσει του Πρωτοκόλλου του Κιότο με την κατασκευή ανεμογεννητριών σε περιοχές με σημαντικό αιολικό δυναμικό της Ελλάδας (Αιγαίο και Ιόνιο), της  Ιταλίας (Αδριατική), της Ουκρανίας (Κριμαία και βόρεια περιοχή της Μαύρης Θάλασσας), της Ρωσία (Αζοφική και Μαύρη Θάλασσα, Καλμουκία), της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας (Δυτική Μαύρη Θάλασσα), αλλά και με την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων στις μεσογειακές χώρες .

Οι βαλκανικές και οι παρευξείνιες χώρες, ως καθαριστές της  ατμόσφαιρας από τις ανθρωπογενείς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, έχουν το ηθικό δικαίωμα να απαιτήσουν από την Κίνα, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες ρυπαντές, την αύξηση των χρηματοδοτικών προγραμμάτων οικολογικής αποκατάστασης της οικονομίας και οι φωνές τους πρέπει να ακουστούν στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC / COP-16), στο Κανκούν (Μεξικό), που ξεκίνησε στις 20 Νοεμβρίου και θα διαρκέσει έως στις 10 Δεκεμβρίου 2010.

Ειδικότερα μπορούν να προβληθούν συγκεκριμένα επιχειρήματα για την αποζημίωση των βαλκανικών και οι παρευξείνιων χωρών από τις χώρες-ρυπαντές με σκοπό τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ως  μία τέτοια αποζημίωση θα μπορούσε να είναι η διαγραφή του εξωτερικού χρέους από το ΔΝΤ και άλλους διεθνείς οργανισμούς στις χώρες καθαριστές της ατμόσφαιρας, κατ’ αναλογία προς τις δυνητικές ποσοστώσεις στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών «Debt-for-Nature swaps» – «τα χρέη σε αντάλλαγμα για τη φύση». Από το 1987 οι διεθνείς οργανώσεις χορηγοί, ως αντάλλαγμα για την εφαρμογή περιβαλλοντικών προγραμμάτων, έχουν διαγράψει το εξωτερικό χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών και χωρών με μεταβατική οικονομία, που ανέρχεται στο ποσό των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.

Παρατηρούμε ότι ο πρωτοπόρος των μετα-σοσιαλιστικών χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στη χρήση των διεθνών περιβαλλοντικών προγραμμάτων για τη μείωση του εξωτερικού χρέους είναι η Πολωνία (μόνο η Λέσχη των Παρισίων διέγραψε 300 εκατομμύρια δολάρια για την υλοποίηση 250 περιβαλλοντικών έργων). Μεταξύ των χωρών της βαλκανικής  διαγράφηκαν περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια χρέους στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία.

Η χρησιμοποίηση της πολωνικής εμπειρίας για τη μείωση του εξωτερικού χρέους, μέσω της κοινής υλοποίησης περιβαλλοντικών προγραμμάτων με τις αναπτυγμένες χώρες, θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη για τις χώρες με μεγάλο εξωτερικό χρέος και συνεπώς φαίνεται αδικαιολόγητη η παθητική στάση των κρατικών αρχών των  βαλκανικών και παρευξείνιων  χωρών, που δεν κάνουν  χρήση  των μηχανισμών “Debt-for-Nature swaps”.

Γενικά στις βαλκανικές και παρευξείνιες χώρες δεν αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη νέα μορφή ανάπτυξης του εξωτερικού εμπορίου.Μεμονωμένα παραδείγματα αποτελούν η Εθνική Υπηρεσία Οικολογικών Επενδύσεων που δημιουργήθηκε στην Ουκρανία το 2007,  η Αυτοτελής Υπηρεσία Εξυπηρέτησης Επενδυτών για έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ) που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα το 2010 καθώς και πρόσφατα το Πράσινο Ταμείο με τον Νόμο 3889/14-10-2010 «Χρηματοδότηση Περιβαλλοντικών Παρεμβάσεων , Πράσινο Ταμείο, Κύρωση Δασικών Χαρτών και άλλες διατάξεις».

Σήμερα λόγω της διενέργειας της Μεσογειακής Διάσκεψης στην Αθήνα για την κλιματική αλλαγή,  αλλά και της Διεθνούς Συνδιάσκεψης στο Μεξικό, υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι να δημιουργηθεί ένα «Διαβαλκανικό και Παρευξείνιο Χρηματιστήριο δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων» στη Θεσσαλονίκη, (που μπορεί να συμπεριλάβει και όλες τις μεσογειακές χώρες),  το οποίο μπορεί να δραστηριοποιηθεί και να αναλάβει μία νέα αγορά, με δυναμικό προσρόφησης (δέσμευσης) των καθ’ υπέρβαση ανθρωπογενών ρύπων αξίας πάνω από  100 δισ. δολαρίων ΗΠΑ.

Εκτός των άλλων, ο προσδιορισμός της πλεονάζουσας ανθρωπογενούς ρύπανσης της ατμόσφαιρας μας δείχνει την προοπτική του διεθνούς εμπορίου εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ως μία πρόσθετη πηγή επενδύσεων για τον εκσυγχρονισμό των οικονομιών  των Βαλκανικών και των Παρευξείνιων χωρών. Η δραστηριότητα του Πράσινου Διεθνούς Χρηματιστηρίου στην Ελλάδα θα προσελκύσει πρόσθετα κεφάλαια για το νεοϊδρυθέν  «Πράσινο Ταμείο» με σκοπό: την χρηματοδότηση επενδύσεων στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), οι οποίες θα συμβάλλουν στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, στην εξοικονόμηση ενέργειας στο δημόσιο τομέα αλλά και στη  μεταστροφή της Ελλάδας από οφειλέτη σε εξαγωγέα  δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων, μειώνοντας έτσι το εξωτερικό της  χρέος .»




[1] Siskos E. (2003), “Economic bases in the international mechanisms of Climate Change”, Acta Oeconomica Vol.53 (3), 2003. – Р.293 – 306.


Δημοσιεύτηκε απο τον στις 26,Νοεμβρίου, 2010, 9:34 μμ. στις Κατηγορίες photos, ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ. Νπορείτε να παρακολουθείσετε τισ απαντήσεις επι του άρθρου απο RSS 2.0. Παρακαλούμε σχολιάστε το άρθρο...( ή αφήστε σύνδεσμο trackback)

Δώστε απάντηση









Πρόσφατα Άρθρα

Προβεβλημένα Links

  • DIKTYO1 TV VIDEO PORTAL

Έυρεση στο Αρχείο

με ημερομηνία
με κατηγορία
'Ευρεση με Google

Photo Gallery




Κατηγορίες
blog καθημερινής ενημέρωσης alphafm.gr

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Όροι χρήσης :απαγορεύεται η χρήση όλων των εικόνων, βίντεο, ειδήσεων, ρεπορτάζ, γραφικών χωρίς την άδεια του alphafm.gr και χωρίς την αναφορά πηγής

Στοιχεία Επικοινωνίας : Γ΄ Σεπτεμβρίου 14 - ΚΑΣΤΟΡΙΑ - ΤΚ 52100, 24670 26.945, pararas@diktyo1.gr
Copyright ©2008-2017 alphafm.gr