Αρχείο της Κατηγορίας ειδήσεων : ΔΙΕΘΝΗ

Ένας αιώνας από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Ήταν 19 Μαΐου του 1919 όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και άρχισε τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα – το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.



Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας. Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στον στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

 

Ο θύτης δεν αναγνωρίζει το έγκλημα

Το επίσημο τουρκικό κράτος, που διαδέχθηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρνείται ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Ανατολής τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της αυτοκρατορίας.

«Η Τουρκική Δημοκρατία, δημιουργείται το 1923, δηλαδή μετά το τέλος των γεγονότων. Τα γεγονότα και τις γενοκτονίες τις προκάλεσε ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός, οι Νεότουρκοι στην αρχή και ο Κεμάλ στη συνέχεια. Η σχέση του σύγχρονου τουρκικού κράτους με αυτούς που διέπραξαν τις γενοκτονίες μπορεί να μην είναι θεσμική, είναι όμως οργανική, γιατί ουσιαστικά αυτοί δημιουργούν το τουρκικό κράτος» αναφέρει ο κ. Αγτζίδης.

Ο ίδιος, ο όρος «γενοκτονία» διατυπώθηκε και ενσωματώθηκε στο διεθνές δίκαιο, μεταγενέστερα (1948) από τον Πολωνό νομομαθή Ράφαελ Λέμκιν, με σκοπό τη νομική περιγραφή «μαζικών εγκλημάτων» από κυρίαρχες εξουσίες, με προσχεδιασμό, οργάνωση, συστηματικότητα και με σκοπό «τη μεθοδευμένη εξολόθρευση, ολική, ή μερική» διαφόρων «εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών, ή άλλων μειονοτήτων» και έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου επιστημονικού διαλόγου και κοινωνικού προβληματισμού.

Το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, σύμφωνα με μελετητές των γεγονότων, είτε εξαιτίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είτε και του συνεχιζόμενου επιστημονικού διαλόγου και της διαδικασίας τεκμηρίωσης, ή και των δύο, κρατήθηκε χαμηλά για δεκαετίες, ώσπου άρχισε σταδιακά να τίθεται εντονότερα από την προσφυγική «Κοινωνία των Πολιτών», τους επιζήσαντες και τους απογόνους τους, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα

Η οργανωμένη μελέτη των πηγών, η αξιοποίηση των μαρτυριών, αλλά και έργα νεώτερων ιστορικών, ελλήνων και ξένων, μεταξύ αυτών και σύγχρονων τούρκων ιστορικών, τις τελευταίες δεκαετίες βοήθησε στην αποσαφήνιση του ιστορικού τοπίου και σε ευρεία επιστημονική τεκμηρίωση του αιτήματος «μνήμης» και αναγνώρισης «γενοκτονικών» πρακτικών, οι οποίες εφαρμόστηκαν κατά των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, μεταξύ αυτών και κατά του ποντιακού ελληνισμού (1916-1922).

Έγκριτοι Έλληνες και ξένοι, ιστορικοί, νομικοί, κοινωνιολόγοι, αποφαίνονται σήμερα, παραθέτοντας στοιχεία και επιχειρήματα, ότι οι διωγμοί, οι θάνατοι, οι πυρπολήσεις χωριών και οι εκτοπίσεις, εκείνη της περιόδου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποτελούσαν μέρος ενός «μεθοδευμένου» και «συστηματικού» σχεδίου της εθνικιστικής «ελίτ» των Νεότουρκων, με κύριο στόχο τον «εκτοπισμό», την «εκδίωξη από τα εδάφη της αυτοκρατορίας» με τη χρήση βίαιων, απάνθρωπων πρακτικών που είχαν ως αποτέλεσμα μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, με ανεπανόρθωτες συνέπειες για τις χριστιανικές μειονότητες της Ανατολής.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ παραθέτει τις απόψεις τεσσάρων Ελλήνων επιστημόνων, μελετητών των γεγονότων εκείνης της περιόδου, τα οποία σφράγισαν τη μοίρα του προσφυγικού στοιχείου, του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού.

Θεοδόσης Κυριακίδης. Διδάκτωρ ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης στην Έδρα Ποντιακών Σπουδών του ΑΠΘ

Χρονολογία – σταθμός αποτελεί ασφαλώς η «Επανάσταση των Νεότουρκων» τον Ιούλιο 1908 στην οθωμανική Θεσσαλονίκη, όταν οι Ταλάτ –Κεμάλ –Ενβέρ, υποβαθμίζουν τη σουλτανική εξουσία και καθίστανται απόλυτα κυρίαρχοι, πολιτικά, ιδίως μετά το 1913. Τα συνέδρια των Νεοτούρκων είναι τακτικά, το πιο σημαντικό είναι αυτό το 1913 στη Θεσσαλονίκη, όπου εκεί αποκρυσταλλώνεται το σύνθημα : «Η Τουρκία στους Τούρκους».

Οι βαλκανικοί πόλεμοι θα δημιουργήσουν έντονα προβλήματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, γιατί με την απώλεια οθωμανικών εδαφών και την προσφυγοποίηση των μουσουλμάνων από βαλκανικά εδάφη, πιέζονται οι ελίτ και οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα κληθούν να λύσουν αυτό το πρόβλημα. Κατηγορούν τους χριστιανούς ότι «κατέστρεψαν τη χώρα» και ότι πάντοτε προσπαθούσαν «να στραφούν κατά της πατρίδας». Υπάρχουν αναφορές τους, για «εσωτερικό καρκίνωμα στο σώμα της αυτοκρατορίας», ή «πληγή που πρέπει να γιατρευτεί», ή για το «άγριο χορτάρι που πρέπει να ξεριζωθεί», κ.τ.λ. Αυτή η τάση του τουρκικού εθνικισμού βρίσκει ιδεολογικούς εκφραστές, όπως ο Ζιγιά Γκιολκάπ, ο οποίος με ποιήματα και με άρθρα στον τύπο ενισχύει αυτόν τον τουρκικό εθνικισμό.

Προς τα τέλη του 1914, λίγες εβδομάδες μετά το ξέσπασμα του Α’ΠΠ, παρατηρείται συσπείρωση των μουσουλμάνων και επικρατεί το σύνθημα: «Ο πόλεμος για τη σωτηρία της πατρίδας δεν είναι μόνο αναγκαίος είναι και θεάρεστος».

Η ελίτ έχει αποφασίσει να εκδιώξει τις χριστιανικές κοινότητες. Αυτό, ασφαλώς, δεν μπορεί να συμβεί χωρίς να προκαλέσει τις μεγάλες δυνάμεις, τη διεθνή κοινότητα. Οπότε το σχέδιο που έχουν είναι προσπάθειες ανταλλαγής υποτίθεται εθελοντικών για ανταλλαγή πληθυσμών, στη συνέχεια με πογκρόμ ιδίως στα παράλια της Μικράς Ασίας 1913-14 να δημιουργήσουν συνθήκες τρόμου, όπως η σφαγή της Φώκαιας, για να διώξουν τους πληθυσμούς αυτούς. Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες, έχουν δημοσιευτεί.

Επόμενος σημαντικός σταθμός είναι η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, όπου οι σφαγές ξεσηκώνουν την κοινή γνώμη. Επειδή, με τις σφαγές των Αρμενίων προκάλεσαν την κοινή γνώμη, οι Γερμανοί στέλνουν συνεχώς τηλεγραφήματα και εκδηλώνουν την ανησυχία τους – καθώς ήταν στενοί σύμμαχοι και συνεργάτες κατά τον Α’ΠΠ – ότι η διεθνής κοινή γνώμη θα κατηγορήσει τους ίδιους ότι προκαλούν αυτοί τις σφαγές αυτές. Μάλιστα, υπάρχει δημοσίευμα από εφημερίδα του Μονάχου ότι οι σφαγές πραγματοποιούνται στο όνομα του Κάιζερ…» Επιλέγεται, λοιπόν, η βίαιη μετατόπιση των χριστιανικών μειονοτήτων προς το εσωτερικό».

Η ελίτ των Νεότουρκων οργανώνει την εξόντωση, μέσω των εκτοπισμών. Το σχέδιο λειτουργεί με ένα διπλό μηχανισμό. Η ιδέα ήταν να μετατοπιστούν, όπως έλεγαν, για «στρατιωτικούς λόγους» περί τα 30-50 χλμ. προς την ενδοχώρα. Παρατηρώντας όμως τις πορείες αυτών, όμως, βλέπουμε ότι φτάνουν μέχρι την Μαλάτεια και περιοχές που είναι σε απόσταση 300- 400 χιλιόμετρα. Οπότε βλέπει κανείς ότι δεν εξυπηρετεί στρατιωτικούς λόγους αλλά μέσα από τις πορείες, τις κακουχίες το κρύο, την πείνα σκοπός ήταν η εξόντωση.

Μέχρι και οι σύμμαχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο αυστριακός πρόξενος, ή ο γερμανός πρέσβης σημειώνουν στα τηλεγραφήματα που στέλνουν αναφέρουν ότι «μπορεί κανείς να κατανοήσει την μετακίνηση των ανδρών στο εσωτερικό για στρατιωτικούς λόγους», αλλά διερωτώνται επίσης, «ποιός είναι ο λόγος να εκτοπίζονται γυναίκες και παιδιά;». Το αντάρτικο στον Πόντο δημιουργείται εκείνη την περίοδο, ως προσπάθεια αυτοάμυνας, διαφύλαξης της ζωής τους.

Ο διοικητής της Τεσκιλάτ ι Μαχρουσά, – αφού έχουν εξοντωθεί οι Αρμένιοι – φτάνει το φθινόπωρο του 1916 στον Πόντο, και οι συστηματικές σφαγές στον Πόντο παρατηρούνται ακριβώς, την ίδια περίοδο που φτάνει εκεί. Κάτι που αποτελεί ακόμη μια ακόμη ένδειξη της στοχευμένης και της οργανωμένης εξόντωσης των ελλήνων του πόντου. Οι συστηματικές εκτοπίσεις, οι δολοφονίες, οι διώξεις αρχίζουν από το φθινόπωρο του 1916 και εξελίσσονται με σφοδρότητα μέχρι το καλοκαίρι του 1917.

Από τον Απρίλιο του 1916 μέχρι το Φεβρουάριο του 1918 η περιοχή της Τραπεζούντας και ο ανατολικός πόντος καταλαμβάνεται από το ρωσικό στρατό. Στις 15 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη και στις 19 Μαΐου φτάνει στην Αμισό, στη Σαμψούντα, με αποστολή να ειρηνεύσει την περιοχή από τη δράση ένοπλων συμμοριών. Αυτονομείται από την Υψηλή Πύλη και κάνει ακριβώς το αντίθετο. Δέκα μέρες μετά την άφιξη του, στις 29 Μαΐου συναντιέται στη Χάμσα με τον Τοπάλ Οσμάν, τον τοπικό αρχηγό μουσουλμανικών συμμοριών, ο οποίος δρα κυρίως στην περιοχή της Κερασούντας.

Φαίνεται ότι τον ενισχύει με άνδρες και οπλισμό και του χορηγεί αμνηστία «για όσα έκανε, αλλά και για το μέλλον». Και αυτό φαίνεται πολύ καθαρά στα διπλωματικά αλλά και ιεραποστολικά έγγραφα, όπου όλοι αναρωτιούνται πώς ένας απλός βαρκάρης πριν από μερικά χρόνια, να πραγματοποιεί όλα αυτά τα εγκλήματα ατιμώρητος. Η απάντηση βρίσκεται σε αυτή τη συνάντηση και στην ασυλία που έχαιρε από τον Μουσταφά Κεμάλ. Η δράση του Τοπάλ Οσμάν και των ομάδων του κορυφώνεται από το 1919 και το 1920 και στις περιοχές γύρω από Τραπεζούντα και στον ανατολικό Πόντο.

Ο ίδιος ο Κεμάλ έχει διακριθεί στη μάχη της Καλλίπολης, χαίρει εκτίμησης και καταφέρνει να συσπειρώσει τα απομεινάρια των τούρκων ατάκτων στο εσωτερικό της Ανατολίας. Ισχυροποιείται το 1921 με τις υπογραφές συνθηκών με τους συμμάχους μας κατά τον Α’ΠΠ και αργότερα και με τους μπολσεβίκους. Από το τέλος του 1921 μέχρι το Μάιο του 1922 έχουμε το δεύτερο μεγάλο κύμα των σφαγών στον Πόντο.

Βλάσης Αγζίδης. Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής ΑΠΘ

«Οι Έλληνες σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν την έναρξη των διωγμών, σε ήταν περίπου 2 με 2.2 εκατομμύρια. Στο χώρο του Πόντου ήταν περίπου 450.000. Στην επίσημη απογραφή του 1928 καταμετρήθηκαν, ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, επισήμως, 1.2 εκατομμύρια. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων που χάθηκαν στην περίοδο 1914-22, αυτών που αγνοείται η τύχη τους, είναι της τάξης των επτακοσίων, οκτακοσίων χιλιάδων, σε όλη την έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Να υπογραμμίσουμε, ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στην γενοκτονία των Αρμενίων που συντελέστηκε και ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγους μήνες και στην γενοκτονία των υπολοίπων χριστιανικών πληθυσμών, ιδιαίτερα των Ελλήνων της Ανατολής, η οποία είναι μια διαδικασία που ξεκινά από το 1913 ως το 1922, με κορύφωση σε δύο περιόδους, 1916-17 και 1920-1922.

Η «πρωτοτυπία» των Νεότουρκων στην Ιστορία ήταν ότι για πρώτη φορά στα σύγχρονα χρόνια, μια εξουσία, τελείως ψύχραιμα, επιλέγει εξαρχης, εντοπίζει και προγράφει τα θύματα, διαμορφώνει και διαχέει στους υπόλοιπους μια ιδεολογία μίσους, ακολουθεί μεθόδους κοινωνικού αποκλεισμού των στοχοποιημένων πληθυσμών, συγκροτεί και οργανώνει σε ήρεμους καιρούς παρακρατικούς μηχανισμούς που θα αναλάβουν δράση, όταν το επιτρέψουν οι γενικότερες συνθήκες.

Σημαντικό ρόλο στην υλοποίηση των διώξεων έχει και ο οθωμανικός στρατός, ο οποίος κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ συντάσσεται στο πλευρό των Κεντρικών Αυτοκρατοριών απέναντι στην Αντάντ και έχει εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί από γερμανούς αξιωματικούς. Πρώτος στόχος να ακυρωθεί η δυνητική αντίδραση, καταρχήν του μειονοτικού πληθυσμού που μπορεί να πάρει όπλα, αλλά οι εκτοπίσεις δεν περιορίζονται μόνο σε άνδρες, λαμβάνουν τη μορφή μεγάλων από μεγάλες εθνικών εκκαθαρίσεων με θύματα και γυναικόπαιδα. Θα χτυπηθεί αρχικά ο δυτικός πόντος, ανατολικά της Τρίπολης, οι περιοχές Σαμψούντας, Μπάφρας, κ.τ.λ. με εκτεταμένες μετακινήσεις και πορείες «θανάτου» από τα παράλια στο εσωτερικό της Ανατολίας, με αποτέλεσμα τις κακουχίες, την πείνα, το θάνατο και τον εγκλεισμό όσων επιβίωσαν στα «αμελέ ταμπουρού».

Ο στόχος είναι η εκδίωξη, με βίαιες, απάνθρωπες πρακτικές , των χριστιανικών μειονοτήτων της ανατολής από τα εδάφη της αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως των ανθρωπιστικών συνεπειών.

Στη δεύτερη φάση, μετά την αποχώρηση των Ρώσων από τον ανατολικό Πόντο, την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 και τη δημιουργία του στρατού του, οι εθνικές εκκαθαρίσεις με τη συμμετοχή και παρακρατικών μουσουλμανικών ομάδων θα ενταθούν και θα επεκταθούν σε όλη την έκταση του Πόντου, μέχρι και το 1923.

Βασίλειος Μεϊχανετζίδης. Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Μελέτης Γενοκτονιών

Η «Διεθνής Ένωση Μελέτης Γενοκτονιών» έχει αποφανθεί από το 2007 ότι οι διώξεις που έλαβαν χώρα από το 1913-14 μέχρι το 1923 συνιστούν όντως γενοκτονία, όπως αυτή ορίζεται στο διεθνές δίκαιο. Με αυτή την άποψη συμφωνεί ένας αυξανόμενος αριθμός γενοκτονολόγων, νομικών και ιστορικών και αυτό συνιστά το πρώτο βήμα για την περαιτέρω αναγνώριση της γενοκτονίας.

Η γενοκτονία είναι νομικός, αλλά και ιστοριογραφικός όρος, γιατί έχει εισαχθεί στην ιστοριογραφία ως τέτοιος, επειδή εκφράζει κατά τρόπο ακριβή ένα συγκεκριμένο γεγονός που είναι η γενοκτονία ενός λαού.

Όταν συντελέσθηκαν τα γεγονότα αυτά, ο όρος «γενοκτονία», τουλάχιστον στη μορφή που του έδωσε ο Λέμκιν, μπορεί να μην υπήρχε σε αυτή τη μορφή, υπήρχε όμως στις γερμανικές γλώσσες με την ίδια ακριβώς σημασία. Ο Λέμκιν, ο οποίος επινόησε τον όρο και τον εισήγαγε στο διεθνές ποινικό δίκαιο, με τη σύμβαση του ΟΗΕ το 1948 βασίστηκε στα προηγούμενα, κατά Αρμενίων και Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και κατά των Εβραίων στο Β’ΠΠ, για να ορίσει την έννοια του συγκεκριμένου εγκλήματος. Και μας το λέει αυτό ο ίδιος.

Η αναγνώριση μιας γενοκτονίας είναι ένα περίπλοκο γεγονός. Προηγείται η επιστημονική αναγνώριση και ακολουθεί ενδεχομένως η πολιτική αναγνώριση, κοινοβουλίων, πολιτικών φορέων και διεθνών οργανισμών. Η σημαντικότερη αναγνώριση είναι η επιστημονική γιατί σε αυτή βασίζεται η πολιτική αναγνώριση που έρχεται κατόπιν. Αυτό έγινε πιο φανερό, στην περίπτωση των Αρμενίων. Αυτοί που μελετούν την αρμενική γενοκτονία διαβλέπουν ότι ίδια πράγματα συνέβησαν την ίδια εποχή και αργότερα και στους έλληνες τις Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η πολιτική αναγνώριση έχει καταρχήν σημασία ηθική. Και είναι πάρα πολύ σημαντική και απαραίτητη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι ο θύτης, η Τουρκία, είναι και αμετανόητος κα δυνητικά επιρρεπής στην επανάληψη του εγκλήματος. Επειδή, λοιπόν, το 1918 με την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ή αργότερα το 1923, δε συστήθηκαν διεθνή δικαστήρια για να δικάσουν την Τουρκία για τα εγκλήματα που διέπραξε, από τον Α’ΠΠ, μέχρι το 1923 και παραμένει εκ τούτου ατιμώρητη και χωρίς μεταμέλεια έρχεται η διεθνής κοινότητα να επανορθώσει, εν μέρει, δια της πολιτικής αναγνώρισης της γενοκτονίας, τις συνέπειες της γενοκτονίας. Διότι οι συνέπειες της γενοκτονίας παραμένουν αθεράπευτες.

Η Τουρκία δεν ακολούθησε το πρότυπο της Γερμανίας, όπως όφειλε να ακολουθήσει. Εκ τούτου είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η διαδικασία αναγνώρισης και διεθνοποίησης της γενοκτονίας, ώστε ο θύτης να μην παραμένει παντελώς ατιμώρητος.

Νίκος Μιχαηλίδης. Κοινωνικός Ανθρωπολόγος, Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον :

«Το έγκλημα της γενοκτονίας συντελέστηκε από οθωμανικές παρακρατικές ομάδες και τμήματα του οθωμανικού στρατού κυρίως, με τη συμμετοχή μιας πολύ ιδιαίτερης οργάνωσης «Τεσκιλάτ-ι-Μαχουσά», της μυστικής υπηρεσίας (ελεγχόμενης από το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνης της περιόδου. Στόχος ήταν να εντοπίσει που ζούσαν χριστιανικοί, ελληνικοί και αρμενικοί πληθυσμοί, ώστε να εκδιωχθούν και να εξαφανιστούν από την περιοχή.

Οθωμανοί αξιωματούχοι σχεδίαζαν ήδη από τα τέλη του 19ου αι. – έχουμε νεώτερες μελέτες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και από νέους τούρκους ιστορικούς – να εκδιώξουν ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό, μετά την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το 1930. Σχεδίαζαν να εκδιώξουν τον ελληνικό πληθυσμό ακόμη και από την Αίγυπτο. Για διαφόρους λόγους αυτό το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε, αλλά είναι πολύ σημαντικό να το έχουμε υπόψη μας, γιατί δείχνει τη γενοκτονική πρόθεση που διαμορφώθηκε σταδιακά ως αντίληψη.

Θεώρησαν ότι οι Έλληνες θα γίνουν εργαλείο των δυτικών στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και θεώρησαν σκόπιμο να τους εκδιώξουν όχι μόνο από τον Πόντο, αλλά και από τη Θράκη, τη Μακεδονία, από την Αίγυπτο από όλα τα εδάφη που ζούσαν ελληνικές κοινότητες.

Η τουρκική αστική τάξη δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την περιουσία των εκδιωχθέντων Ελλήνων και Αρμενίων. Πολλοί μεγάλοι τουρκικοί επιχειρηματικοί όμιλοι, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα, έχουν τις ρίζες τους στη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών στην εκδίωξη και στην κατάχρηση του πλούτου από τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Έχει τη και αυτό τη σημασία του.

Δημιουργήθηκε ο «μύθος» του τουρκικού απελευθερωτικού αγώνα. Στην ουσία δεν υπήρξε απελευθερωτικός αγώνας, αυτό που υπήρξε ήταν μια πολιτική γενοκτονίας και διώξεων των χριστιανικών πληθυσμών. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι συγκροτήθηκαν οι λεγόμενες ομάδες «τουρκικής αυτοάμυνας» μόνο στις περιοχές που ζούσαν χριστιανικοί πληθυσμοί, πουθενά αλλού στην Ανατολία δεν υπήρξε κάτι τέτοιο.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ, ως κομμάτι αυτού του νεοτουρκικού κινήματος, του «Κομιτάτου Ένωση και Πρόοδος» κατάφερε να κινητοποιήσει, χρησιμοποιώντας το μουσουλμανικό σουνιτικό ένστικτο, σημαντικά τμήματα του μουσουλμανικού πληθυσμού τα οποία γειτόνευαν με χριστιανικούς πληθυσμούς και να τους χρησιμοποιήσει ως εργαλεία για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών.

Δυστυχώς, η κυρίαρχη αντίληψη σήμερα στην Τουρκία είναι ότι η ίδια υπήρξε θύμα του λεγόμενου δυτικού ιμπεριαλισμού κι όχι θύτης και αυτό ερμηνεύει και τη συμπεριφορά της προς άλλους, ιδιαίτερα τους πρώην υποτελείς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φανταστείτε, την ίδια οπτική και συμπεριφορά να είχαν άλλες πρώην δυτικές αυτοκρατορίες προς τους πρώην αποικιοκρατούμενους τους; Κάτι τέτοιο σήμερα είναι αδιανόητο.

Θεωρώ, ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας και από ελληνικής πλευράς – αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – χρειάζεται μια νέα προσέγγιση, η οποία θα ενσωματώνει το ζήτημα της γενοκτονίας και θα το κάνει θεμελιώδες στις σχέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοκρατίας και προοπτικής συνεργασίας.

Το γεγονός, ότι μέχρι στιγμής η Τουρκία δεν έχει πιεστεί να αναγνωρίσει αυτό το έγκλημα σημαίνει ότι ουσιαστικά ότι έχουμε μια αναπαραγωγή της πολιτικής κουλτούρας της βίας και των διώξεων. Η προώθηση του ζητήματος αναγνώρισης της γενοκτονίας μέσα στην ίδια την τουρκική κοινωνία και στο εξωτερικό θα συμβάλει καθοριστικά στην αλλαγή και στη φιλελευθεροποίηση της κυρίαρχης τουρκικής πολιτικής κουλτούρας, που είναι μια κουλτούρα επεκτατισμού και κρατικής βίας, όχι μόνο έναντι των γειτόνων, αλλά και των ίδιων των πολιτών της χώρας.

Βαθύτατα πιστεύω ότι αν καταφέρουμε και προωθήσουμε το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας θα αλλάξει αυτή η πολιτική κουλτούρα και η πολιτική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, όχι μόνο έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και στο εσωτερικό. Θα είναι ένα σημαντικό λιθαράκι προς τον εκδημοκρατισμό αυτής της χώρας και επομένως στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

 Ιστορική διαδρομή Ποντιακού Ελληνισμού

Ο Ελληνισμός του Πόντου σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία χρονολογείται από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Είχε δε την εξής διαδρομή. Ίωνες Αθηναίοι κατέλαβαν τον 11ο π.Χ. αιώνα την περιοχή που πήρε την ονομασία Ιωνία λόγω της καταγωγής των νέων εποίκων. Οι Ίωνες κατέστησαν την Μίλητο μεγάλη ναυτική και εμπορική δύναμη και τα πλοία της διέσχιζαν αρχικά όλη τη Μεσόγειο. Στη συνέχεια στράφηκαν προς τον Ελλήσποντο και τον Εύξεινο Πόντο εγκαθιστώντας νέες αποικίες. 

Τον 8ο π.Χ. αι. Μιλήσιοι ιδρύουν η Σινώπη η οποία γρήγορα γίνεται μεγάλο εμπορικό λιμάνι και ισχυρή ναυτική δύναμη. Με τη σειρά της η Σινώπη δημιουργεί νέες αποικίες-πόλεις σε όλο το μήκος των βορείων παραλίων της Μικράς Ασίας με σπουδαιότερες την Αμισό, τα Κοτύωρα, την Κερασούντα, την Τραπεζούντα κ.α. Σπουδαιότερη όλων η Τραπεζούντα που πήρε το όνομα λόγω του τραπεζοειδούς σχήματος της τοποθεσίας πάνω στην οποία είχε χτιστεί. Η ίδρυσή της χρονολογείται από το 756 π.Χ. και είναι κατά τέσσερα χρόνια αρχαιότερη της Ρώμης και πολλά περισσότερα του Βυζαντίου. Γρήγορα γίνεται μεγάλο κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και κεντρικής και νότιας Ασίας. 

Από τον 5ο π.Χ. αι. οι παράλιες πόλεις του Πόντου είναι υποτελής φόρου στους Πέρσες διατηρώντας μια ιδιότυπη αυτονομία και ανεξαρτησία. Την εποχή της κοσμοκρατορίας του Μ. Αλεξάνδρου πλήρως ανεξάρτητες στρέφονται προς τα μεσόγεια όπου ανακαλύπτουν νέες πηγές πλούτου, όπως σίδηρο, χαλκό, άργυρο. 

Μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου ιδρύεται το Βασίλειο του Πόντου. Ένα ελληνιστικό κράτος δημιουργός του οποίου ήταν ο Μιθριδάτης ο Α’, Πέρσης σατράπης που εξελληνίστηκε πλήρως. Η διάρκεια αυτού του κράτους ήταν από το 322 έως το 64 π.Χ. οπότε η περιοχή καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους και αποτελούσε πλέον επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας ο ανατολικός Πόντος (από τον Θερμόδωντα ποταμό και πέρα) ονομάστηκε Πολεμωνιακός, επειδή το 36 π.Χ. αποδόθηκε από τον Μάρκο Αντώνιο στον Πολέμωνα, εγγονό του Μιθριδάτη Στ’ του Ευπάτορα. Πρωτεύουσα του Πολεμωνιακού Πόντου έγινε η Νεοκαισάρεια.  Ο δυτικός Πόντος ονομάστηκε Γαλατικός και είχε πρωτεύουσα την Αμάσεια. 

Τα δύο αυτά τμήματα ενώθηκαν πάλι το 536 μ.Χ. επί Αυτοκρατορίας Ιουστινιανού. Πρωτεύουσα του ενιαίου Πόντου γίνεται η Τραπεζούντα. Στην περιοχή ανθεί το εμπόριο οι τέχνες αλλά και τα γράμματα. Στα χρόνια που ακολουθούν η περιοχή του Πόντου διάγει υπό ένα καθεστώς αυτονομίας με τοπικούς διοικητές, τους δούκες. Λόγω της μεγάλης απόστασης από την έδρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και λόγω ανυπαρξίας στρατιωτικών δυνάμεων, την αντιμετώπιση των διαφόρων  εισβολέων ανέλαβαν με επιτυχία οι τοπικοί άρχοντες. Από τα μέσα του 11ου αι. στις περιοχές της Μ. Ασίας εισβάλουν και εδραιώνονται διάφορα τουρκικά φύλλα, με σπουδαιότερα τους Σελτζούκους, τους Τουρκομάνους και τους Ντανισμεντίδες. Την περιοχή του Πόντου και κυρίως την επαρχία Χαλδίας υπερασπίζονται οι δούκες της οικογένειας των Γαβράδων οι οποίοι αναχαιτίζουν με επιτυχία τις επιθέσεις των Τούρκων.

Το 1204 οι σταυροφόροι της Δ’ σταυροφορίας,  αντί να ελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους όπως διακήρυξαν, άρπαξαν το Βυζάντιο. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διαλύθηκε και τρία νέα ελληνικά κρατίδια δημιουργήθηκαν. Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.  Οι εγγονοί του πρώην Αυτοκράτορα  Ανδρόνικου Α΄ του Κομνηνού, Αλέξιος και Δαυίδ εκείνη την περίοδο βρίσκονταν φιλοξενούμενοι της θείας τους Θάμαρ, βασίλισσας της Γεωργίας. Με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της θείας τους ίδρυσαν την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Πρώτος Αυτοκράτορας στέφθηκε ο Αλέξιος. Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας διήρκεσε 257 χρόνια (1204-1461).  Δηλαδή συνέχισε να υφίσταται ακόμη και μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο το 1261, σε αντίθεση με το Δεσποτάτο της Ηπείρου που διαλύθηκε το 1337. Στη διάρκεια των 257 χρόνων, 20 Αυτοκράτορες και Αυτοκράτειρες ανέβηκαν στο θρόνο με την παρακάτω σειρά:

    Αλέξιος Α’ ο Κομνηνός    1204-1222
    Ανδρόνικος Α’ ο Γίδων     1222-1235
    Ιωάννης Α’ ο Αξούχος      1235-1241
    Μανουήλ Α’ ο Μέγας Κομνηνός    1241-1263
    Ανδρόνικος Β’                                1263-1266
    Γεώργιος  Α’                                   1266-1280
    Ιωάννης Β’                                     1280-1297
    Αλέξιος Β’                                      1297-1330
    Ανδρόνικος Γ’                                 1330-1332
    Μανουήλ Β’                                    1332-1336
    Βασίλειος                                        1336-1340
    Ειρήνη η Παλαιολογίνα                  1340-1341
    Αννα η Κομνηνή                             1341-1342
    Ιωάννης Γ’ ο Κομνηνός                  1342-1344
    Μιχαήλ Α’                                       1344-1349
    Αλέξιος Γ’ ο Μέγας Κομνηνός       1349-1390
    Μανουήλ Γ’                                     1390-1417
    Αλέξιος ο Δ’                                     1417-1446
    Ιωάννης Δ’ ο Καλογιάννης               1446-1458
    Δαυίδ ο Κομνηνός                            1458-1461 

Η Τραπεζούντα κατελήφθη από τον Μωάμεθ Β΄ στις 15 Αυγούστου 1461 και ήταν η διακοσιοστή επέτειος της επανάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Σε όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής σκλαβιάς γίνονται προσπάθειες εξισλαμισμού των Ελλήνων. Ορισμένοι μη αντέχοντας υποκύπτουν, άλλοι εξισλαμίζονται επιφανειακά διατηρώντας στα κρυφά την χριστιανική τους πίστη. Η Ρωσία που βρισκόταν σε συνεχείς πολέμους με τους Οθωμανούς, κατά τη λήξη των πολέμων συμπεριλάμβανε στις συνθήκες, όρους προστασίας των χριστιανών. Έτσι υπήρχαν και περίοδοι ηρεμίας για τους Έλληνες του Πόντου. Ώσπου ήρθαν οι μαύρες μέρες της γενοκτονίας και του ξεριζωμού.

Τα μαύρα σύννεφα στον ουρανό του Πόντου, εμφανίστηκαν το 1916 και αφού είχε συντελεστεί η γενοκτονία των Αρμενίων. Είχε έρθει η σειρά των Ελλήνων. Στην αρχή εξοντωτικές εκτοπίσεις και  στρατολόγηση  στα τάγματα εργασίας. Μετά φυλακίσεις και εκτελέσεις. Για να ακολουθήσει ο ξεριζωμός και η ανταλλαγή. 353.000 Πόντιοι και Πόντιες όλων των ηλικιών έχασαν τη ζωή τους στις εκτοπίσεις, στις εκτελέσεις και στο μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Οι επιζήσαντες ήρθαν στην Ελλάδα, προαιώνια πατρίδα, μόνο με τις ψυχές τους.

ΠΗΓΗ Zougla.gr

Δείτε live την τελετή Αφής του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα

Χιλιάδες προσκυνητές απ’ ολόκληρο τον κόσμο, έχουν συγκεντρωθεί προκειμένου να βιώσουν από κοντά το μεγάλο γεγονός

 
Παρακολουθήστε σε ζωντανή αναμετάδοση ολόκληρη την τελετή Αφής του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα.

Στις 12 το μεσημέρι ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα από τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη κ. Θεόφιλο.

Συγκλονιστικό – Ιατροδικαστής αποκαλύπτει πώς πέθανε ο Χριστός

Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του» αποκαλύπτει ο καταξιωμένος ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης χαρακτηρίζοντας τον θάνατο του κυρίου αργό και λίαν βασανιστικό. Αναφέρεται, μάλιστα σε συγκεκριμένα σημεία της πορείας του Χριστού προς τον Γολγοθά και στα βασανιστικά μαρτύρια περιγράφοντας μια κατάσταση που δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.

Σε μια εκπληκτική συνέντευξή του ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο «διάσημος» ιατροδικαστής των τελευταίων ετών, κ. Φίλιππος Κουτσάφτης αναλύει στον Δημήτρη Ριζούλη το ποιές ήταν οι αιτίες και η επίπτωση κάθε βασανιστηρίου, βάσει των οποίων τελικά ο Χριστός πέθανε.

Ο κ. Κουτσάφτης, έχει κάνει μια  συστηματική μελέτη εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη, αλλά και τον μαρτυρικό θάνατο που είχε ο Χριστός, με επιστημονικό τρόπο.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί επιχειρεί να δώσει –στο μέτρο του εφικτού- μια επιστημονική μελέτη για το πώς προήλθε ο θάνατός Του. Η «ιατροδικαστική» έκθεση του κ. Κουτσάφτη έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Ερώτηση: Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια Του Χριστού;
Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του Αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

Eρ: Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;
Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει.

Στο τέλος, ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει, ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα.

Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση. Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο.

Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο σπείραμα των αδένων. Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα.

Δηλαδή, ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του. Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη. Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.

Eρ: Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;
Μετά τη σύλληψη ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερνόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

Τα πρώτα 16 ψηφοδέλτια κομμάτων για τις ευρωεκλογές

Τα ψηφοδέλτια 16 κομμάτων για τις ευρωεκλογές

Ευρωεκλογές 2019. Δείτε αναλυτικά για κάθε κόμμα την επίσημη ανακοίνωση για τους υποψήφιους Ευρωβουλευτές

 

ΠΗΓΗ eklogika.gr

Απιστία: Οκτώ σοβαροί λόγοι που οι άνθρωποι δεν απατούν

Να απιστήσει κανείς ή να μην απιστήσει; Ιδού η απορία. Πάντως, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν απιστούν για οκτώ βασικούς λόγους

Η διαπολιτισμική έρευνα αναφέρει ότι μεταξύ 10% και 50% των ανθρώπων που έχουν μακροχρόνια σχέση έχουν απατήσει τη σύζυγό τους. Αυτό είναι ένα υπολογίσιμο ως μεγάλο ποσοστό, και έτσι δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι οι ψυχολόγοι ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν γιατί οι άνθρωποι απατούν κάποιον στον οποίο έχουν δώσει όρκο αιώνιας πίστης. Από όσα γνωρίζουμε, μερικοί άνθρωποι απατούν επειδή θέλουν να εγκαταλείψουν τον σύντροφό τους, αλλά δεν αισθάνονται σίγουροι για να το κάνουν ώσπου να βρουν έναν νέο. Άλλοι, ίσως και επειδή συναισθάνονται ότι η σχέση φτάνει στο τέλος της, ζωηρεύουν λίγο για να αντιληφθούν τι γίνεται εκεί έξω αλλά και να επιβεβαιωθούν σεξουαλικά. Στην εξίσωση πρέπει να βάλουμε και την ιδιαιτερότητα του κάθε φύλου, καθώς οι άντρες έχουν την ευχέρεια να απατούν χωρίς να φοβούνται μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε αντίθεση με τις γυναίκες. Οι γυναίκες με τη σειρά τους απατούν με κάποιον ωραιότερο από τον σταθερό σύντροφό τους, σε αντίθεση με τους άντρες που δεν δείχνουν ιδιαίτερη σημασία στην εμφάνιση που έχει η βραχυπρόθεσμη γνωριμία. Σε όλα αυτά υπεισέρχεται και ο παράγοντας της κοινωνικής κατακραυγής, αλλά και του φόβου καθώς συμβαίνουν ουκ ολίγα εγκλήματα για λόγους μοιχείας, απιστίας και τιμής, κυρίως σε υποανάπτυκτες χώρες.

Δύο νέοι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, στο τμήμα Ψυχολογίας, δημοσίευσαν μία ενδιαφέρουσα μελέτη στο Personality and Individual Differences, με τίτλο «The reasons that prevent people from cheating on their partners: an evolutionary account of the propensity not to cheat» και στο οποίο ασχολούνται με το γιατί δεν απατούν οι άνθρωποι, ποιοι λόγοι δηλαδή τους κρατούν πιστούς στο γάμο ή τη μονογαμική σχέση που διατηρούν. Οι δύο επιστήμονες μίλησαν με 600 ανθρώπους, από τις συνεντεύξεις των οποίων προέκυψαν οκτώ βασικοί λόγοι που ωθούν τους ανθρώπους να είναι πιστοί.

♦Ο πιο σημαντικός λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι επιλέγουν να μην απατήσουν είναι ότι είναι ικανοποιημένοι με την τρέχουσα σχέση τους. Οι άνθρωποι των οποίων οι σύντροφοι τους αντιμετώπισαν καλά ή που δεν ήθελαν να βλάψουν τον σύντροφό τους ή που δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν την καταστροφή της σχέσης τους, ισχυρίστηκαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να απιστήσουν.

♦Ο επόμενος πιο σημαντικός λόγος ήταν ότι η απιστία θα προκαλούσε συναισθήματα ενοχής. Οι άνθρωποι που δεν ήθελαν να ζήσουν μια διπλή ζωή, ή που θα ντρεπόταν ή θα ένιωθαν ότι είχαν προδώσει τον σύντροφό τους, ήταν ενάντια στην απιστία.

♦Ο τρίτος πιο σημαντικός λόγος ήταν ο φόβος για αντίποινα: ότι δηλαδή η απιστία μπορεί να οδηγήσει και σε νέα απιστία, από την άλλη πλευρά όμως.

♦Ο τέταρτος λόγος ήταν η απουσία πρόκλησης: αυτοί οι άνθρωποι δήλωσαν ότι δεν εξαπατούν επειδή ο σύντροφός τους δεν τους είχε δώσει αφορμή ή ότι δεν είχαν μπει ακόμη σε πειρασμό.

♦Ο πέμπτος λόγος ήταν ο φόβος της αντίδρασης του συντρόφου, που θα μπορούσε να απαντήσει με βία.

♦Ο έκτος ήταν ο φόβος της δημόσιας ντροπής, ίσως λόγω κοινωνικών ή   θρησκευτικών κανόνων που απαγόρευαν την απιστία.

♦Ο έβδομος λόγος ήταν η προβληματική της όλης κατάστασης, όπως η δυσφορία της αποκάλυψης ή ακόμη και ο φόβος ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου νοσήματος.

♦Και ο τελευταίος και λιγότερο σημαντικός λόγος ήταν ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού: αυτό που ένας άνθρωπος ανησυχεί για το τι θα πούνε οι άλλοι άνθρωποι για αυτόν.

ΠΗΓΗ ygeiamou.gr

Στην Κύπρο βρίσκεται από σήμερα η Μαρία Αντωνίου

Στην Κύπρο βρίσκεται από σήμερα η Μαρία Αντωνίου, η οποία συμμετέχει στη κοινή συνεδρίαση των δύο Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Μορφωτικών Υποθέσεων, Ελλάδος και Κύπρου, στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, με στόχο την ανταλλαγή απόψεων για σκοπούς εμβάθυνσης των σχέσεων των δύο Επιτροπών και για θέματα που αφορούν τον τομέα της Εκπαίδευσης.

Δυόμιση χρόνια μετά την επίσκεψη της Κυπριακής αντιπροσωπείας στη Βουλή των Ελλήνων, συνεχίζεται ο διάλογος αναφορικά με τα εκπαιδευτικά συστήματα των δύο χωρών και τα περιθώρια συνεργασίας που υπάρχουν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα στους κρίσιμους τομείς της έρευνας και της καινοτομίας.

Η Νέα Δημοκρατία, ως η επόμενη Κυβέρνηση της χώρας θα συνεχίσει και θα εμβαθύνει την τριμερή συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ  στους τομείς της Έρευνας και της Τεχνολογίας βάσει του Μνημονίου Κατανόησης που υπεγράφη μεταξύ των τριών χωρών και προτείνει ως προτεραιότητες τη βιομηχανική έρευνα και έργα καινοτομίας στη γεωργία, τα ύδατα, το Περιβάλλον και την Ηλιακή Ενέργεια.

Ολόκληρη η ομιλία της κ.Μαρίας Αντωνίου

Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά μου να παρευρίσκομαι σήμερα στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να ευχαριστήσω θερμά όλους όσους συνέβαλαν στο να πραγματοποιηθεί αυτή η επίσκεψη, τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, κ. Συλλούρη, τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού, κ. Χαμπιαούρη και φυσικά τον Πρόεδρο της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, κ. Χατζηγιάννη, με τον οποίο σε ένα κοινό μας ταξίδι πριν από κάποια χρόνια στην Τιφλίδα είχαμε για πρώτη φορά την ιδέα της κοινής συνεδρίασης των δύο κοινοβουλευτικών επιτροπών.

 

Είναι πραγματικά πολύ σημαντική η δυνατότητα που μας δίνεται σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά την επίσκεψη της κυπριακής αντιπροσωπείας στη Βουλή των Ελλήνων, να συνεχίσουμε το διάλογο αναφορικά με τα εκπαιδευτικά συστήματα των δύο χωρών και τα περιθώρια συνεργασίας που υπάρχουν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης  και ιδιαίτερα στους κρίσιμους τομείς της έρευνας και της καινοτομίας.

Ξεκινώντας από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και χωρίς καμία διάθεση φιλοφρονήσεων, η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει το συντομότερο δυνατό το παράδειγμα της Κύπρου αναφορικά με τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Εδώ νομίζω ότι οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Όταν πριν από 25 χρόνια το 95% των Κύπριων φοιτητών έφευγαν στο εξωτερικό για σπουδές και σήμερα πάνω από το 65% μένουν για να σπουδάσουν στα κυπριακά πανεπιστήμια, όταν χιλιάδες ξένοι φοιτητές και Έλληνες επιλέγουν την Κύπρο και τα κυπριακά πανεπιστήμια, (μεταξύ των οποίων και ο γιος μου, ο οποίος σπουδάζει σήμερα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Νεάπολις της Πάφου), όλα αυτά καταδεικνύουν τη σημαντική πρόοδο που έχει καταγράψει η Κύπρος στον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

 

Προσωπικά, μιας και επισκέπτομαι συχνά το γιο μου, έχω αποκομίσει έως τώρα τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο για την ποιότητα του προγράμματος σπουδών όσο και για το υψηλό επίπεδο του διδακτικού προσωπικού του εν λόγω Πανεπιστημίου.

 

Σημαντικό ρόλο άλλωστε στη διασφάλιση της ποιότητας των κυπριακών πανεπιστημίων και των προγραμμάτων σπουδών τους έχει διαδραματίσει ο νέος φορέας Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας της Ανώτερης Εκπαίδευσης, ο οποίος λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια, προβλέποντας υψηλά standards για όλα τα προγράμματα των ιδιωτικών και δημόσιων πανεπιστημίων αλλά και για τις διαδικασίες δημιουργίας νέων τμημάτων και σχολών.

Δυστυχώς η χώρα μας είναι η μοναδική ίσως χώρα στον κόσμο, που δεν επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Στον κατάλογο αυτό δε συμπεριλαμβάνεται ούτε καν η Βόρεια Κορέα, η Βόρεια Κορέα έχει ιδιωτικό Πανεπιστήμιο.

 

Η Νέα Δημοκρατία στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων για τη Συνταγματική Αναθεώρηση είχε σαν κεντρική της πρόταση την αναθεώρηση του Άρθρου 16 του Συντάγματος που κρατούσε πίσω τη χώρα μας εδώ και 44 χρόνια.

Πρότεινε λοιπόν την πλήρη αυτονομία των ΑΕΙ με κρατική ενίσχυση αλλά και τη δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών Πανεπιστημίων υπό την αυστηρή εποπτεία μίας ειδικής ανεξάρτητης αρχής.

Οι αγκυλώσεις ωστόσο και οι ιδεοληψίες της σημερινής ελληνικής Κυβέρνησης περί δήθεν υποβάθμισης της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης στέρησαν από τη χώρα μας, για περίπου 10 χρόνια, τη δυνατότητα αυτή καθώς όλα τα παράπλευρα οφέλη της, οικονομική ανάπτυξη, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και δημιουργία υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των ιδιωτικών και των κρατικών πανεπιστημίων. ΄

Όπως μας είχε επισημάνει άλλωστε ο πρώην Υπουργός, ο κ. Καδής, στην προηγούμενη κοινή συνεδρίαση και φαντάζομαι θα το επιβεβαιώσετε και εσείς σήμερα, τα δημόσια πανεπιστήμια της Κύπρου όχι μόνο δε ζημιώθηκαν από τα ιδιωτικά αλλά αντιθέτως ωφελήθηκαν, καθώς υποχρεώθηκαν να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά και να αναβαθμίσουν την ποιότητα των εκπαιδευτικών τους προγραμμάτων.

Θα ήθελα λοιπόν κ. συνάδελφοι να ακούσω τις απόψεις σας γύρω από το θέμα αυτό και να μοιραστείτε με μας και ιδίως με τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης, τον κ. Σεβαστάκη, την εμπειρία σας από την έως τώρα λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων και τα οφέλη που έχει αποκομίσει η Κύπρος από αυτή.

Πάμε τώρα στο κομμάτι της συνεργασίας Ελλάδας – Κύπρου σε θέματα εκπαίδευσης, όπου διαχρονικά έχουμε καταφέρει πολλά αλλά υπάρχουν ακόμα περιθώρια για νέες συνεργασίες και ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.

 

Όπως όλοι γνωρίζετε, έχει ήδη ανανεωθεί για τα έτη 2017-2021 το Μνημόνιο Συνεργασίας στον τομέα της παιδείας, το οποίο υπεγράφη για πρώτη φορά στις 28 Απριλίου 1993 και έκτοτε ανανεώνεται ανελλιπώς.

Επιγραμματικά αναφέρω ότι το νέο πρόγραμμα συνεργασίας προβλέπει πλήθος κοινών δράσεων:

– για την προστασία και την ενίσχυση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού

– τη συνεργασία των Πανεπιστημίων και των Ερευνητικών Κέντρων

– την ανταλλαγή καθηγητών, ερευνητών και φοιτητών

– τη χορήγηση υποτροφιών σε φοιτητές αλλά και εκπαιδευτικούς

– την εισαγωγή των Κυπρίων υποψηφίων στα ΑΕΙ της Ελλάδας

– τη μαθητική συνεργασία και το πρόγραμμα φιλοξενίας μαθητών

και πολλές ακόμα συνεργασίες που καλύπτουν όλο το φάσμα της εκπαίδευσης των δύο χωρών.

Και το πιο σημαντικό είναι ότι πολλές από αυτές έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται πράξη. Έχουμε ήδη αρκετές συνεργασίες μεταξύ ελληνικών και κυπριακών πανεπιστημίων.

 

 

Ενδεικτικά αναφέρω τη συνεργασία μεταξύ της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ. και του Πανεπιστημίου Κύπρου, τη συνεργασία μεταξύ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων επίσης με το Πανεπιστήμιο της Κύπρου αλλά και τη συνεργασία με το Εργαστήριο Αγροτικού Χώρου του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, του οποίου η πρόταση επιλέχθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία για την ανάπτυξη των 120 κοινοτήτων του όρου Τρόοδος.

Οι συνεργασίες αυτές θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό και για νέες συνεργασίες μεταξύ των πανεπιστημίων μας, σε επίπεδο έρευνας και διδασκαλίας, ανταλλαγής επιστημονικού υλικού, υλοποίησης κοινών ερευνητικών προγραμμάτων, επιστημονικών συνεδρίων και δημοσιεύσεων.

Στο κομμάτι τώρα των κοινών δράσεων για την προστασία της ελληνικής γλώσσας το Μνημόνιο προβλέπει τη συνεργασία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου με το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (ΚΕΓ), τόσο για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας όσο και για την προώθηση της αναγνώρισης του Πιστοποιητικού Ελληνομάθειας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Η αλήθεια είναι ότι το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, το εθνικό ίδρυμα έρευνας και εφαρμογών της Ελλάδας για την προβολή και διάδοση της ελληνικής γλώσσας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, έχει να επιδείξει σημαντικό έργο.

Πέρα από τις εκδόσεις του, σχεδίασε και λειτουργεί την ΠΥΛΗ για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, ένα ηλεκτρονικό περιβάλλον εργασίας με αξιόπιστους Ψηφιακούς Πόρους (Λεξικά, Σώματα Κειμένων, ψηφιακά εργαλεία και λογισμικά).

 

Η ΠΥΛΗ έχει πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα και στην Κύπρο, η συμμετοχή των Κυπρίων είναι αυξημένη το τελευταίο χρονικό διάστημα, επιδέχεται ωστόσο ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση.

​ 

Το ίδιο ισχύει και για το Πιστοποιητικό Επάρκειας Ελληνομάθειας που διενεργείται από το ΚΕΓ. Από τα 160 αναγνωρισμένα εξεταστικά κέντρα παγκοσμίως έχουμε δύο στην Κύπρο, ένα στην Πάφο και ένα στη Λευκωσία.

 

Και εδώ υπάρχει περιθώριο για σημαντική αύξηση των Κυπρίων υποψηφίων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Κυπριακή ομογένεια της Αγγλίας.

​ 

Και πάμε τώρα στις συνεργασίες των δύο χωρών στους κρίσιμους τομείς της έρευνας και της καινοτομίας.

 

Ως αρμόδια Τομεάρχης Έρευνας και Καινοτομίας της Νέας Δημοκρατίας θα ήθελα να σας επισημάνω ότι όλοι εμείς στη Νέα Δημοκρατία έχουμε τοποθετήσει την Έρευνα και την Καινοτομία στις μεγάλες μας προτεραιότητες και θεωρούμε ότι μπορεί να αποτελέσει την ατμομηχανή της ανάπτυξης της οικονομίας της πατρίδας μας.

 

Μιλάμε για έρευνα συνδεδεμένη με την παραγωγή, τη βιομηχανία και την αγορά εργασίας καθώς και για την ανάγκη να αυξηθούν οι επενδύσεις στην έρευνα και την καινοτομία από τον ιδιωτικό τομέα και τις επιχειρήσεις, με την παροχή αντίστοιχων κινήτρων από το κράτος.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, και μιας και ο πρώην Υπουργός, ο κ. Καδής στην τελευταία κοινή συνεδρίαση είχε παραδεχθεί ότι η Κύπρος είναι ακόμα πίσω στα θέματα έρευνας και καινοτομίας, είδα με πολύ μεγάλη ικανοποίηση τις πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα αυτό.

 

Αναφέρομαι φυσικά στο σχεδιασμό της Κυβέρνησης, όπως διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Αναστασιάδη, για αύξηση των επενδύσεων στον τομέα της έρευνας και της καινοτομίας, μέσω της σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με στόχο να φτάσει την επόμενη 5ετία στο 1,5 % του ΑΕΠ της Κύπρου.

Καθώς και στο σχεδιασμό της Κυβέρνησης για τη σύσταση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Καινοτομίας, την υιοθέτηση του θεσμού του Επικεφαλής Επιστήμονα για την Έρευνα και την Καινοτομία, με επικεφαλής τον κ. Κόκκινο καθώς και τη δημιουργία Υφυπουργείου Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Και διαπιστώνω επίσης με ικανοποίηση ότι οι προτεραιότητες μας στο κομμάτι της έρευνας και της καινοτομίας είναι κοινές. Οι βασικοί στόχοι, όπως διατυπώθηκαν από τον κ. Κόκκινο, είναι η επιχειρηματική καινοτομία και η ενίσχυση της  εφαρμοσμένης έρευνας.

 

Πληροφορούμαι ακόμα για κίνητρα και φορολογικές ελαφρύνσεις για τις νεοφυείς καινοτόμες επιχειρήσεις (startup), για μέτρα που θα επιτρέπουν τους τεχνοβλαστούς (university spinoffs) για να διοχετεύεται η έρευνα στην αγορά αλλά και για παροχή επιπλέον κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις στην έρευνα και την καινοτομία που θα επιφέρουν ακόμα μεγαλύτερη οφέλη στην κυπριακή οικονομία.

​ 

Και στην έρευνα υπάρχει μία σημαντική και πολύχρονη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας Κύπρου. Έχει ξεκινήσει ήδη από το 1986 και έχουν υπογραφεί έως σήμερα 6 πρωτόκολλα συνεργασίας.

 

Εντελώς επιγραμματικά, έχουμε πλήθος κοινών ερευνητικών έργων,ελληνοκυπριακά workshops, την πολύπλευρη συνδρομή της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας προς το ίδρυμα Προώθησης Έρευνας της Κύπρου, τη συμβολή του ΕΔΕΤ (Εθνικού Δικτύου Έρευνας και Καινοτομίας) στη σύνδεση του κυπριακού δικτύου cynet, και πολλά ακόμα στα οποία δεν προλαβαίνω να αναφερθώ. Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι έχουμε ακόμα μεγαλύτερες προοπτικές συνεργασίας.

 

 

 

Η Ελλάδα ενδέχεται να συμπεριλαμβάνεται στα μέτρα widening της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω  του Horizon Europe, για την επόμενη Προγραμματική Περίοδο (2021-2027), ενώ η Κύπρος είναι ήδη, κάτι που σίγουρα θα συμβάλει στην περαιτέρω ενίσχυση των διμερών σχέσεων σε θέματα έρευνας και καινοτομίας.

Οι δύο χώρες μας συνεργάζονται επίσης στα πλαίσια της πρωτοβουλίας PRIMA (Partnership for Research and Innovation in the Mediterranean Area), κύριος στόχος της οποίας είναι η ανάπτυξη καινοτόμων λύσεων για την αντιμετώπιση κρίσιμων προβλημάτων στους τομείς της διαχείρισης των υδάτων και των αγροδιατροφικών συστημάτων στη Μεσόγειο.

 

Ήδη στην πρώτη προκήρυξη του 2018 του PRIMA, μεταξύ των 9 εγκεκριμένων έργων με ελληνική συμμετοχή, περιλαμβάνεται και ένα με συμμετοχή ερευνητικού φορέα της Κύπρου.

 

Πρόκειται για το έργο με τίτλο MEDSAL στο οποίο συντονιστής φορέας είναι ο οργανισμός ΕΛ.Γ.Ο «Δήμητρα», με τη συμμετοχή επίσης του ΕΚΕΤΑ και από Κυπριακής πλευράς του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου. Η συνεργασία των Ελληνικών καιΚυπριακών φορέων πρέπει να συνεχισθεί και να ενισχυθεί στις επόμενες προκηρύξεις του PRIMA.

Τέλος, η Νέα Δημοκρατία, ως η επόμενη Κυβέρνηση της χώρας θα συνεχίσει και θα εμβαθύνει την τριμερή συνεργασία ΕλλάδαςΚύπρου Ισραήλ στους τομείς της Έρευνας και της Τεχνολογίας βάσει του Μνημονίου Κατανόησης που υπεγράφη μεταξύ των τριών χωρών και προτείνει ως προτεραιότητες τη βιομηχανική έρευνα και έργα καινοτομίας στη γεωργία, τα ύδατα, το Περιβάλλον και την Ηλιακή Ενέργεια.

Υπάρχουν πολλά άλλα ζητήματα αλλά δε θα ήθελα να καταχραστώ άλλο το χρόνο σας. Είναι σίγουρα θετικό ότι κάποια προβλήματα που είχαν τεθεί στην προηγούμενη κοινή συνεδρίαση από την κυπριακή αντιπροσωπεία, όπως αυτό για παράδειγμα των μεταγραφών των Κύπριων φοιτητών επιλύθηκε από την ελληνική πλευρά.

 

Περιμένω λοιπόν με ενδιαφέρον να ακούσω και άλλα πιθανά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Κύπριοι φοιτητές στην Ελλάδα προκειμένου να μεριμνήσουμε για την αμεσότερη αντιμετώπιση τους.

 

Κλείνοντας την τοποθέτηση μου θα ήθελα να σας αναφέρω ότι σήμερα η Κυβέρνηση έχει καταθέσει στη Βουλή των Ελλήνων ένα πολυνομοσχέδιο με ρυθμίσεις για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, το οποίο όπως και τα προηγούμενα δεν έχει καμία μεταρρυθμιστική πνοή αλλά αντίθετα αναπαράγει παθογένειες του παρελθόντος.

 

 

 

Ένα νομοσχέδιο που καταργεί συλλήβδην τα ΤΕΙ της χώρας και τα συγχωνεύει άναρχα και άτακτα με τα ΑΕΙ. Η Νέα Δημοκρατία ως αυριανή κυβέρνηση της χώρας θα υλοποιήσει ουσιαστικές αλλαγές στο σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος , αρχίζοντας από τα νηπιαγωγεία και φτάνοντας έως τα Πανεπιστήμια.

Στη μεταρρυθμιστική μας αυτή προσπάθεια έχουμε πολλά να διδαχθούμε από το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου και από το πώς αντιμετωπίσατε, χωρίς ιδεοληψίες και εμμονές, ζητήματα που αποτελούν στη χώρα μας χρόνιες παθογένειες, βλέπε ιδιωτικά πανεπιστήμια, αξιολόγηση εκπαιδευτικών κ.α.

 

Αλλά έχουμε και πολλά ακόμα να διδαχθούμε από την Κύπρο συνολικά, ως μία χώρα που ενώ υπέγραψε μνημόνιο και εφάρμοσε πρόγραμμα προσαρμογής βγήκε γρήγορα και αποτελεσματικά από την κρίση, μειώνοντας φόρους και κρατικές δαπάνες και προσελκύοντας επενδύσεις.  

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω ακόμα μία φορά για τη σημερινή συνάντηση και να σας διαβεβαιώσω ότι η Ελλάδα θα είναι ακόμα πιο κοντά στην Κύπρο, σε άμεση συνεργασία σε όλους τους τομείς, όπως μας το επιβάλλουν πρώτιστα λόγοι εθνικοί και ιστορικοί.

 

Αυτό θα το ακούσετε άλλωστε ακόμα πιο ξεκάθαρα αύριο από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και αυριανό Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Κυριάκο Μητσοτάκη.

 

Καθυστερημένη εκσπερμάτιση: Γιατί ο άντρας δεν είναι στην ώρα του

Αν και η ικανότητα ενός άνδρα να καθυστερήσει την εκσπερμάτιση μπορεί να θεωρηθεί… πλεονέκτημα υπάρχουν περιπτώσεις που η καθυστερημένη εκσπερμάτιση δημιουργεί προβλήματα

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν ο άνδρας μπορεί να εκσπερματίσει μόνο όταν αυτοικανοποιείται, ή αποκλειστικά μέσω του ερεθισμού με το στόμα ή το χέρι της συντρόφου του ή μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα συνουσίας σε σημείο που η γυναίκα αισθάνεται πόνο από την παρατεταμένη επαφή.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι η διαδικασία της εκσπερμάτισης περιλαμβάνει δύο φάσεις, την προώθηση ( συλλογή του σπερματικού υγρού στη βάση του πέους) και την εξώθηση (σύσπαση των μυών, που εξωθεί το σπέρμα). Η δεύτερη φάση της εξώθησης που συνδέεται με την ηδονή και τον οργασμό επηρεάζεται από τη θέληση. Συνεπώς βρίσκεται υπό τον έλεγχο του άνδρα, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Η αιτία του προβλήματος σπανίως είναι οργανική εκτός εάν ο πάσχων λαμβάνει φάρμακα π.χ. αντικαταθλιπτικά που μπορεί να καθυστερήσουν την εκσπερμάτιση ή κάποια φάρμακα για καρδιαγγειακές παθήσεις. Ακόμη στα οργανικά αίτια που μπορεί να δυσκολέψουν την εκσπερμάτιση συγκαταλέγονται το ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη, οι νευρολογικές βλάβες, οι παθήσεις στον προστάτη ή ουλές στην ουρήθρα .

Η ηλικία του άνδρα παίζει ρόλο στο αντανακλαστικό της εκσπερμάτισης, αφού με την πάροδο των χρόνων έχει παρατηρηθεί ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος ή πιο έντονος ερεθισμός για να επέλθει η εκσπερμάτιση.

Ωστόσο, συνήθως πίσω από αυτή τη διαταραχή κρύβονται αισθήματα οργής ή έλλειψης εμπιστοσύνης προς την σύντροφο, μια τραυματική εμπειρία του παρελθόντος, ακόμη και μια πολύ αυστηρή ανατροφή. Έχουν καταγραφεί π.χ. περιστατικά ανδρών που παρότι συγχώρησαν την απιστία της συντρόφου τους, ουσιαστικά δεν μπόρεσαν να αποδεχθούν το γεγονός, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να παρουσιάσουν καθυστερημένη εκσπερμάτιση επειδή δεν ήθελαν να δώσουν στην σύντροφό τους την ικανοποίηση ότι οι ίδιοι είχαν ικανοποιηθεί. Με άλλα λόγια η επιθετικότητα και η οργή προς την σύντροφό τους έβρισκαν διέξοδο μέσω αυτής της σεξουαλικής διαταραχής.

Σημαντικός ψυχολογικός παράγοντας για την εμφάνιση του προβλήματος της καθυστερημένης εκσπερμάτισης είναι το αυξημένο άγχος, και ειδικότερα το άγχος απόδοσης (έντονο άγχος για να ικανοποιήσουν τη σύντροφό τους). Το πρόβλημα μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε άνδρες με λίγες συντρόφους ή σε μεγαλύτερης ηλικίας άνδρες που μπορεί να δυσκολεύονται να αφεθούν κατά την επαφή.

ΠΗΓΗ https://ygeiamou.gr

Επικίνδυνος ο εθισμός στο Fortnite

Μεγάλη ανησυχία για την επίδραση του παιχνιδιού Fortnite στην ψυχοσύνθεση των παιδιών εκφράζουν οι επαγγελματίες υγείας

Με περισσότερους από 200 εκατομμύρια χρήστες να έχουν παίξει Fortnite, το παιχνίδι στερεί από τα παιδιά ώρες ύπνου και σχολικών εργασιών ενώ τα κάνει πιο βίαια, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Οι ψυχολόγοι αναφέρουν ότι ορισμένα παιδιά μάχονται ήδη με τον εθισμό εξαιτίας του ότι παίζουν διαρκώς.

«Κάποια παιδιά δεν κοιμούνται, δεν πάνε στο σχολείο, δεν ασχολούνται με κοινωνικές δραστηριότητες και δεν αθλούνται γιατί απλά παίζουν Fortnite», δήλωσε ο Michael Rich, εκ των διευθυντών του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης.

Ένα παιδί, κατέστρεψε το οικογενειακό αυτοκίνητο γιατί πίστευε ότι οι γονείς του είχαν κλειδώσει τη συσκευή του μέσα σε αυτό και η περίπτωσή του σύμφωνα με τους ειδικούς περιγράφει την ύπαρξη εμμονής και την ανάγκη ορισμένων παιδιών να επισκεφθούν γιατρούς ή ειδικούς για να «απεξαρτηθούν» από το παιχνίδι.

Σε κάποιες περιπτώσεις έφηβοι έχασαν τόσο πολύ βάρος, επειδή αρνούνταν να σταματήσουν το παιχνίδι για να φάνε, που οι γιατροί πίστεψαν ότι έπασχαν από κάποια σωματική ασθένεια.

«Είναι παρόμοιο με το να δουλεύεις με γονείς που έχουν παιδιά εξαρτημένα από τα ναρκωτικά», δηλώνουν οι ερευνητές.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει αυξήσει την αλληλεπίδραση στα παιχνίδια καθιστώντας την πιο ελκυστική με πιο φανταχτερά χρώματα και στοιχείο κοινωνικής αλληλεπίδρασης με άλλους παίχτες.

«Ο ψυχολογικός χειρισμός ερεθίζει τον εγκέφαλο και τον ωθεί στην εξάρτηση από το παιχνίδι», αναφέρει ο Douglas Gentile, καθηγητής ψυχολογίας.

Οι δημιουργοί παιχνιδιών χρησιμοποιούν επίσης σκιώδεις τακτικές που έχουν αντληθεί από παιχνίδια του καζίνο όπως προγράμματα ανταμοιβών.

«Τα παιδιά είναι ευάλωτα στον μηχανισμό ανταμοιβών λόγω του ότι ο εγκέφαλός τους είναι ακόμα ευαίσθητος. Έχει μεν αναπτυχθεί σχεδόν πλήρως το εγκεφαλικό σύστημα των ανταμοιβών, από την άλλη όμως το σύστημα αυτοελέγχου δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί» επισημαίνει ο Δρ. Gentile.

ygeiamou.gr

Πόντιος ο νέος Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης! Μιλάει ελληνικά και χορεύει ποντιακά – video

 

Ο νέος Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου που επικράτησε με μικρή διαφορά του Μπιναλί Γιλντιρίμ, είναι γεννημένος στον Πόντο και φαίνεται να τιμά την καταγωγή του!

Αυτό αποδεικνύεται από το ότι είναι ελληνόφωνος, μιας και γνωρίζει ποντιακά, αλλά και από το ότι γνωρίζει ποντιακούς χορούς, κάτι οποίο… φροντίζει να δείχνει.

Αυτό έκανε και σε μια επίσκεψη στα Γιαννιτσά το 2016, όπου συμμετείχε σε γλέντι και χόρεψε με την ψυχή του, ποστάροντας μάλιστα και βίντεο στο facebook, γράφοντας «χορός με Έλληνες φίλους στα Γιαννιτσά».

«Όχι» στο Ευρωκοινοβούλιο από τη Μ. Σπυράκη στην άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων Σκοπίων-Ε.Ε. – video

«Τα μακεδονικά προϊόντα μας υφίστανται αθέμιτο ανταγωνισμό» σημείωσε η Ευρωβουλευτής της Ν.Δ.

Όχι στο κείμενο συστάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς το Συμβούλιο να προχωρήσει άμεσα στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία ψήφισε η Ευρωβουλευτής της Ν.Δ. και του Ε.Λ.Κ. Μαρία Σπυράκη.

 Ως η μοναδική Ελληνίδα Ευρωβουλευτής, μέλος της Κοινής Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Ε.Ε.-Βόρειας Μακεδονίας, στην τοποθέτησή της η κα. Σπυράκη χαρακτήρισε το κείμενο «υπεραισιόδοξο» καθώς δεν λαμβάνει υπόψη μια σειρά καθυστερήσεις που έχει η γειτονική χώρα στην εφαρμογή βασικών κριτηρίων της Κοπεγχάγης όπως είναι η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και η ελευθερία του λόγου. Η κα Σπυράκη σημείωσε χαρακτηριστικά ότι στη Συμφωνία αντιτίθεται η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού και πως υπάρχουν σημαντικές εκκρεμότητες που δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στα ελληνικά προϊόντα που προέρχονται από την Μακεδονία.

Αμέσως μετά τη συνεδρίαση σε ερώτηση του καναλιού TRT που εδρεύει στα Σκόπια η κα Σπυράκη δήλωσε: «Καταψήφισα το κείμενο των συστάσεων που αφορούν την πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας εξαιτίας των επιπτώσεων που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα ως απόρροια της Συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αποσαφηνίσουμε την κατάσταση σε σχέση με τα μακεδονικά προϊόντα μας διότι αντιμετωπίζουν αθέμιτο ανταγωνισμό ιδιαίτερα στις διεθνής εκθέσεις.»

Πρόσφατα Άρθρα

Προβεβλημένα Links

  • DIKTYO1 TV VIDEO PORTAL

Έυρεση στο Αρχείο

με ημερομηνία
με κατηγορία
'Ευρεση με Google

Photo Gallery





Kατηγορίες
blog καθημερινής ενημέρωσης alphafm.gr

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Όροι χρήσης :απαγορεύεται η χρήση όλων των εικόνων, βίντεο, ειδήσεων, ρεπορτάζ, γραφικών χωρίς την άδεια του alphafm.gr και χωρίς την αναφορά πηγής

Στοιχεία Επικοινωνίας : Κολοκοτρώνη 20 - ΚΑΣΤΟΡΙΑ - ΤΚ 52100, 24670 26.945, apararas@gmail.com
Copyright ©2008-2017 alphafm.gr